Laat het maar komen. Ga ergens een groepje beginnen, als je die behoefte voelt, doe dat, naar je hart. Zit desnoods alleen maar in stilte met een paar mensen.
Als het groeit, dan is dat een wonder. Samen tot uitdrukking brengen van een ontmoeting. Dan kan er iets groeien tegen alle onwaarschijnlijkheid in. Heel langzaam, niet forceren, je kan het niet oproepen maar het gebeurt. Elke keer weer samen de stilte ingaan.

Ton Lathouwers, Steyl, 12 juli 2009

Wie zijn wij?



Samen stilte ingaan is een beweging, die je samen bewust aangaat. Paravritti (radicale ommekeer, loslaten, vallen in een bodemloze put), pratitya samuthpadda (onderlingen verbondenheid). Elke keer weer een stap zette: naar binnen, naar de leegte waar je hart zich opent, en naar de ander, zowel in de ontmoeting in de stilte, als in de drukte van alledag.

In de hart soetra hoor en voel je dat voortgaande ritme: `geen dit, geen dat, noch dit, noch dat, tot zelfs geen leegte, geen geen leegte, ....`. Loslaten, de stille leegte van je hart opent zich, in die lege stille roerloosheid is er geen tijd en toch beweegt alles: voorbij en zelfs voorbijgaan aan het voorbij gaan. Bevrijd zijn van de grenzen, of het nu leven/dood, goed/slecht, alle leed en vreugde, alle onbegrepen muren waar het eindigt. Alles loslaten, je zakt weg in de bodemloze put en je zakt net zolang weg tot je weer bent waar je was en toch ook weer niet.

Laat ons ontwaken tot ons ware zelf, de eerste regel van de gelofte aan de mensheid waarmee we de meditatie beginnen.

Vervolgens zit je op je mat, soms vol twijfel en onrust, soms nog vol van gedachten en indrukken van "buiten". Soms komt er allerhande ruis komt voorbij. Soms is het stil.

Blijven zitten. Laat de gedachten komen en laat ze ook weer gaan.

Zit alsof het de eerste keer is, elke keer weer opnieuw, om de intentie levend te houden alles van buiten en binnen los te laten, hoe onmogelijk dat soms lijkt. Leger worden

Dan kan het gebeuren dat je weg te zinkt in de stilte, in het moment zelf bent, open wordt om te ontvangen.

Wellicht een glimp ervaren van je ware zelf, dat leeg, tijdloos, vrij en op elk moment aanwezig is, vol leven dat in en uit gaat. Voorbij Leven/dood, voorbij goed/kwaad.

In de stilte, in de inkeer naar binnen, kan je vrij zijn en je tegelijk verbonden weten met alles en iedereen.

Luisteren, naar wat de stilte je hart vertelt. Ruimte ontvangen, waardoor de stilte nog meer verstilt wordt. Waarna je wellicht weer afdwaalt en weer opnieuw verstilt, en opnieuw...



Dogen schreef:

Omdat de geest vrij is: Luister naar de regen Die druppelt van de bladeren  De druppels worden één met mij

Wat is buiten, wat is binnen? Vloeien ze in elkaar over? leeg en tegelijk alles omspoelend. Buiten hoor je de regendruppels, wat hoor je binnen?