Laat het maar komen. Ga ergens een groepje beginnen, als je die behoefte voelt, doe dat, naar je hart. Zit desnoods alleen maar in stilte met een paar mensen.
Als het groeit, dan is dat een wonder. Samen tot uitdrukking brengen van een ontmoeting. Dan kan er iets groeien tegen alle onwaarschijnlijkheid in. Heel langzaam, niet forceren, je kan het niet oproepen maar het gebeurt. Elke keer weer samen de stilte ingaan.

Ton Lathouwers, Steyl, 12 juli 2009

Wie zijn wij?



De essentie van de Zengroep Breda is het samen de stilte ingaan. Samen stilte ingaan is een activiteit, een beweging, die je samen, roerloos, bewust aangaat. Wat je ook terugvindt in twee boeddhistische kernbegrippen: paravritti (radicale ommekeer, het vallen in de bodemloze put, het loslaten) en pratitya samuthpadda (de onderlingen verbondenheid) zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Juist die samenhang duidt een dynamische, voortdurende beweging aan, een aanmoediging om telkens weer een stap zette: naar binnen, naar de leegte waar je hart zich opent, en naar de ander, zowel in de ontmoeting in de stilte, als in de drukte van alledag.

In de hart soetra hoor en voel je dat voortgaande ritme: `geen dit, geen dat, noch dit, noch dat, tot zelfs geen leegte, geen geen leegte, ....`. Deze ontkennende beweging kan je, soms, in voortdurend loslaten, bij de stille leegte van je hart /centrum / zelf brengen, om weer beweging gewaar te worden, in die lege stille rowrloosheid: voorbij en zelfs voorbijgaan aan het voorbij gaan. Dat is bevrijd worden van de grenzen en daaraan verbonden angsten, of het nu leven/dood, goed/slecht, alle leed en vreugde, alle onbegrepen muren waar het eindigt. Alles loslaten, je zakt weg in de bodemloze put en je zakt net zolang weg tot je weer bent waar je was en toch ook weer niet.

Samen in de stilte, even, te mogen ervaren dat het mogelijk is in al die paradoxen te blijven zitten, gedragen door alle levende wezens. Waar je ook bent, je bent altijd daar, hier, waar we allemaal verbonden zijn, met elkaar, op je mat in meditatie zittend, druk bezig op de marktplaats van het leven. Zoals verwoordt in de Avatamsaka soetra:

Hier is de plaats van hen, die zittend in meditatie zichzelf tot uitdrukking brengen, en wel op alle wegen van het bestaan. Diep geworteld in de meditatie, zijn zij tegelijk totaal betrokken bij het helpen van alle wezens, rakend aan de grond der dingen, in eerbied voor allen die reeds ontwaakt zijn.

Samen de stilte ingaan is luisteren, naar wat de stilte in dat lege midden in je hart je vertelt, wat tegelijkertijd ook luisteren naar de ander is. Luisteren, omdat je in die stilte wellicht iets leger wordt om te kunnen ontvangen. Ruimte krijgen om te ontmoeten, op je mat, zonder woorden. Of aarzelend en stamelend proberen woorden te vinden, die soms, als door een wonder, als het ware de stilte dieper verstillen.

Maar even zo goed hoor je niets, ben je diep in twijfel en onrust gevangen op je mat, je vertrouwen, geloof zakt weg en op je kussen knelt de eenzaamheid je keel dicht, en je zoekt naar de ander, naar een jij, een gij, een god of een mens; wellicht geven deze woorden van Gerard Reve wat verlichting:

Eigenlijk geloof ik niets en twijfel ik aan alles maar soms als ik even denk dat gij werkelijk bestaat, en leeft dan weet ik, denk ik, dat gij enkel liefde zijt en dat gij in een zelfde wanhoop hier als ik en in zelfde eenzaamheid, ook mij zoekt vanuit uw eenzaamheid, zoals ik u

Wie die gij is, "ik weet het niet", maar wie weet ergens diep van binnen, in stilte, in eenzaamheid, in verbondenheid, in het verblijven in niet-weten, in de leegte van je hart, ontvang je iets van genade, door bij een vraag te mogen blijven, die te horen, zonder antwoord, wat een troost zou dat geven.